home
Stichting
Over-ons
Rolstoelbasketbal
Activiteiten
Clinics
Workshops
Evenementen
Demonstraties
Scholenproject
Stepp-In-aktiviteiten
Sitemap
Colofon
Disclaimer
Ontstaan
Bestuur
Doelstelling
Ambities
Een-Unieke-Sport
Verenigingen
Spelers-aan-het-woord..
Materiaal-en-spelregels
Competities
Nieuws
Donateurs
Contact
Hoofddonateurs
Wie-helpt-ons.
Doneren
De Stichting Rolstoelbasketbal helpt mensen met een beperking aan het sporten. De Stichting Rolstoelbasketbal wijst je de weg in gehandicaptenland.Speler aan het woord..In deze rubriek geven we telkens een rolstoel basketballer de gelegenheid zijn of haar verhaal te vertellen in een kort stukje.
"De pen" wordt telkens doorgegeven, en zo verschijnt er regelmatig een nieuw inzicht. Mocht je ook een enthousiast verhaal willen vertellen als speler, mail je stukje dan naar dick@rolstoel-basketbal.nl
Gijs Even, rolstoelbasketballer uit Coevorden.Mijn naam is Gijs Even en ik ben 16 jaar. Ik heb restverschijnselen van de ziekte van Perthes. Daardoor kon ik niet goed meer lopen. Dus ik loop af en toe met krukken en zit af en toe in een rolstoel. Ik ben altijd al een sportief kereltje geweest en zo heb ik ook verschillende sporten beoefend. Het begon met boogschieten. Dat was me niet inspannend genoeg. Toen ging ik op zoek naar een actieve sport in de rolstoel. De sport ’wheelen’ kwam op mijn spoor. Ik heb deze sport voor ongeveer 1,5 jaar gedaan. Maar dit was mij niet competitief genoeg. Dus toen heb ik een tijdje zonder sport moeten doen. Die tijd was vrij zwaar, omdat ik sportief ben aangelegd. Ik wou dus een intensieve, competitieve sport. Rolstoelbasketbal! Ik ging dus naar een training van Second Dribble. Het sprak me direct aan. Een heel geniepig, snel, intensief spelletje, daar hou ik wel van. Sindsdien ga ik elke donderdagavond met heel veel plezier naar de training. Het is een heel gevarieerde groep, jongens en mannen. Meisjes en vrouwen, en jong tot iets minder jong. Ik vond het ook leuk om te zien dat er na de training sommige mensen gewoon lopend de zaal uit gaan. Dit is voor mij een bewijs dat mensen met een hele lichte beperking deze sport ook goed kunnen beoefenen. Doordat het een hele gezellige, hechte groep is, merk ik er niets van dat ik een van de jongste ben. Dat neemt niet weg dat we er graag wel wat jongeren bij willen hebben, iets minder jongeren ook wel.
Mijn naam is Heidi VeurinkMijn naam is Heidi Veurink, ik ben 23 jaar.
Ik ben geboren met een open ruggetje. Toen ik 13 was las mijn moeder op de kabelkrant (regionale tv) dat ze in Hardenberg rolstoelbasketbal aan het opstarten waren. Toen zei ik nog: ‘Ik aan rolstoelsport? Echt niet!’ Iedereen kent het wel, als je 13 bent ben je niet altijd de makkelijkste. Een jaar later kwam het weer op de kabelkrant, toen las ik het zelf. Ik ben toen met een vriendin van me gaan kijken. Eerst schrok ik wel, want ik zag eerst alleen maar mannen binnenkomen. Er was ook niemand bij van mijn eigen leeftijd. Later kwamen er nog een paar meiden binnen. Toen voelde ik me opgelucht. Ik heb die eerste training meegedaan en ik vond het gelijk heel erg leuk. De groep was heel leuk en ik voelde me al snel meer op mijn gemak. Ik was in die tijd een heel verlegen meisje, heel onzeker ook. Nu is dat gelukkig beter. Ik heb in de tijd veel geleerd. Ik ben niet meer zo snel verlegen en heb ook geleerd om voor mezelf op te komen. Mijn sociale leven is door de basketbal wel heel erg veranderd. Ik voel me nu ook niet meer zo onzeker in een grote groep mensen. Dat is wel zo prettig.
Ik ben zelf heel blij dat ons team de laatste tijd gegroeid is. We hebben er eindelijk een paar nieuwe meiden bij gekregen. Dat maakt het voor mij nóg gezelliger.
De eerste keer dat ik met een wedstrijd mee ging kan ik me nog heel goed herinneren. Eerst mocht ik van mijn ouders niet mee, omdat er alleen maar mannen meededen aan die wedstrijden. En ze vonden het wel lastig denk ik om me een hele dag alleen op stap te laten gaan. Ik was eigenlijk heel veel thuis. Er zijn toen twee mensen van ons team bij mijn ouders wezen praten. Die avond durfde ik niet te vragen of ik mee mocht. Dat hoorde ik pas de volgende trainingsavond. Ik was zo blij!
We gingen op weg naar Ridderkerk. Dat was voor mij heel erg ver weg, want mijn wereld was toen niet veel groter dan Hardenberg, en van Hardenberg naar het ziekenhuis in Zwolle.
Ik was diep onder de indruk van een knooppunt bij Rotterdam in de buurt. Daar lopen heel veel wegen over elkaar heen. Nou, dat had ik nog nooit gezien!
Het was een hele mooie dag. Heel apart om zoveel mensen bij elkaar te zien die allemaal in de rolstoel zitten. Toen vond ik dat raar, nu is het alleen maar heel erg gezellig.
Ik speel nu al acht jaar bij dit team en ik doe het met heel veel plezier en voldoening. Het betekent heel veel voor mij. En het is heerlijk om je elke donderdagavond op de training uit te kunnen leven. En dat in zo’n leuke groep! Beter kan bijna niet.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Speler aan het woord..
In deze rubriek geven we telkens een rolstoel basketballer de gelegenheid zijn of haar verhaal te vertellen in een kort stukje.
"De pen" wordt telkens doorgegeven, en zo verschijnt er regelmatig een nieuw inzicht. Mocht je ook een enthousiast verhaal willen vertellen als speler, mail je stukje dan naar dick@rolstoel-basketbal.nl
Gijs Even, rolstoelbasketballer uit Coevorden.
Mijn naam is Gijs Even en ik ben 16 jaar. Ik heb restverschijnselen van de ziekte van Perthes. Daardoor kon ik niet goed meer lopen. Dus ik loop af en toe met krukken en zit af en toe in een rolstoel. Ik ben altijd al een sportief kereltje geweest en zo heb ik ook verschillende sporten beoefend. Het begon met boogschieten. Dat was me niet inspannend genoeg. Toen ging ik op zoek naar een actieve sport in de rolstoel. De sport ’wheelen’ kwam op mijn spoor. Ik heb deze sport voor ongeveer 1,5 jaar gedaan. Maar dit was mij niet competitief genoeg. Dus toen heb ik een tijdje zonder sport moeten doen. Die tijd was vrij zwaar, omdat ik sportief ben aangelegd. Ik wou dus een intensieve, competitieve sport. Rolstoelbasketbal! Ik ging dus naar een training van Second Dribble. Het sprak me direct aan. Een heel geniepig, snel, intensief spelletje, daar hou ik wel van. Sindsdien ga ik elke donderdagavond met heel veel plezier naar de training. Het is een heel gevarieerde groep, jongens en mannen. Meisjes en vrouwen, en jong tot iets minder jong. Ik vond het ook leuk om te zien dat er na de training sommige mensen gewoon lopend de zaal uit gaan. Dit is voor mij een bewijs dat mensen met een hele lichte beperking deze sport ook goed kunnen beoefenen. Doordat het een hele gezellige, hechte groep is, merk ik er niets van dat ik een van de jongste ben. Dat neemt niet weg dat we er graag wel wat jongeren bij willen hebben, iets minder jongeren ook wel.
Mijn naam is Heidi Veurink
Mijn naam is Heidi Veurink, ik ben 23 jaar.
Ik ben geboren met een open ruggetje. Toen ik 13 was las mijn moeder op de kabelkrant (regionale tv) dat ze in Hardenberg rolstoelbasketbal aan het opstarten waren. Toen zei ik nog: ‘Ik aan rolstoelsport? Echt niet!’ Iedereen kent het wel, als je 13 bent ben je niet altijd de makkelijkste. Een jaar later kwam het weer op de kabelkrant, toen las ik het zelf. Ik ben toen met een vriendin van me gaan kijken. Eerst schrok ik wel, want ik zag eerst alleen maar mannen binnenkomen. Er was ook niemand bij van mijn eigen leeftijd. Later kwamen er nog een paar meiden binnen. Toen voelde ik me opgelucht. Ik heb die eerste training meegedaan en ik vond het gelijk heel erg leuk. De groep was heel leuk en ik voelde me al snel meer op mijn gemak. Ik was in die tijd een heel verlegen meisje, heel onzeker ook. Nu is dat gelukkig beter. Ik heb in de tijd veel geleerd. Ik ben niet meer zo snel verlegen en heb ook geleerd om voor mezelf op te komen. Mijn sociale leven is door de basketbal wel heel erg veranderd. Ik voel me nu ook niet meer zo onzeker in een grote groep mensen. Dat is wel zo prettig.
Ik ben zelf heel blij dat ons team de laatste tijd gegroeid is. We hebben er eindelijk een paar nieuwe meiden bij gekregen. Dat maakt het voor mij nóg gezelliger.
De eerste keer dat ik met een wedstrijd mee ging kan ik me nog heel goed herinneren. Eerst mocht ik van mijn ouders niet mee, omdat er alleen maar mannen meededen aan die wedstrijden. En ze vonden het wel lastig denk ik om me een hele dag alleen op stap te laten gaan. Ik was eigenlijk heel veel thuis. Er zijn toen twee mensen van ons team bij mijn ouders wezen praten. Die avond durfde ik niet te vragen of ik mee mocht. Dat hoorde ik pas de volgende trainingsavond. Ik was zo blij!
We gingen op weg naar Ridderkerk. Dat was voor mij heel erg ver weg, want mijn wereld was toen niet veel groter dan Hardenberg, en van Hardenberg naar het ziekenhuis in Zwolle.
Ik was diep onder de indruk van een knooppunt bij Rotterdam in de buurt. Daar lopen heel veel wegen over elkaar heen. Nou, dat had ik nog nooit gezien!
Het was een hele mooie dag. Heel apart om zoveel mensen bij elkaar te zien die allemaal in de rolstoel zitten. Toen vond ik dat raar, nu is het alleen maar heel erg gezellig.
Ik speel nu al acht jaar bij dit team en ik doe het met heel veel plezier en voldoening. Het betekent heel veel voor mij. En het is heerlijk om je elke donderdagavond op de training uit te kunnen leven. En dat in zo’n leuke groep! Beter kan bijna niet.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
