rolstoelbasketbal Home
Speler aan het woord..
In deze rubriek geven we telkens een rolstoel basketballer de gelegenheid zijn of haar verhaal te vertellen in een kort stukje.
"De pen" wordt telkens doorgegeven, en zo verschijnt er regelmatig een nieuw inzicht. Mocht je ook een enthousiast verhaal willen vertellen als speler, mail je stukje dan naar dick@rolstoel-basketbal.nl


Mijn naam is Heidi Veurink
Mijn naam is Heidi Veurink, ik ben 23 jaar.
Ik ben geboren met een open ruggetje. Toen ik 13 was las mijn moeder op de kabelkrant (regionale tv) dat ze in Hardenberg rolstoelbasketbal aan het opstarten waren. Toen zei ik nog: ‘Ik aan rolstoelsport? Echt niet!’ Iedereen kent het wel, als je 13 bent ben je niet altijd de makkelijkste. Een jaar later kwam het weer op de kabelkrant, toen las ik het zelf. Ik ben toen met een vriendin van me gaan kijken. Eerst schrok ik wel, want ik zag eerst alleen maar mannen binnenkomen. Er was ook niemand bij van mijn eigen leeftijd. Later kwamen er nog een paar meiden binnen. Toen voelde ik me opgelucht. Ik heb die eerste training meegedaan en ik vond het gelijk heel erg leuk. De groep was heel leuk en ik voelde me al snel meer op mijn gemak. Ik was in die tijd een heel verlegen meisje, heel onzeker ook. Nu is dat gelukkig beter. Ik heb in de tijd veel geleerd. Ik ben niet meer zo snel verlegen en heb ook geleerd om voor mezelf op te komen. Mijn sociale leven is door de basketbal wel heel erg veranderd. Ik voel me nu ook niet meer zo onzeker in een grote groep mensen. Dat is wel zo prettig.
Ik ben zelf heel blij dat ons team de laatste tijd gegroeid is. We hebben er eindelijk een paar nieuwe meiden bij gekregen. Dat maakt het voor mij nóg gezelliger.
De eerste keer dat ik met een wedstrijd mee ging kan ik me nog heel goed herinneren. Eerst mocht ik van mijn ouders niet mee, omdat er alleen maar mannen meededen aan die wedstrijden. En ze vonden het wel lastig denk ik om me een hele dag alleen op stap te laten gaan. Ik was eigenlijk heel veel thuis. Er zijn toen twee mensen van ons team bij mijn ouders wezen praten. Die avond durfde ik niet te vragen of ik mee mocht. Dat hoorde ik pas de volgende trainingsavond. Ik was zo blij!
We gingen op weg naar Ridderkerk. Dat was voor mij heel erg ver weg, want mijn wereld was toen niet veel groter dan Hardenberg, en van Hardenberg naar het ziekenhuis in Zwolle.
Ik was diep onder de indruk van een knooppunt bij Rotterdam in de buurt. Daar lopen heel veel wegen over elkaar heen. Nou, dat had ik nog nooit gezien!
Het was een hele mooie dag. Heel apart om zoveel mensen bij elkaar te zien die allemaal in de rolstoel zitten. Toen vond ik dat raar, nu is het alleen maar heel erg gezellig.
Ik speel nu al acht jaar bij dit team en ik doe het met heel veel plezier en voldoening. Het betekent heel veel voor mij. En het is heerlijk om je elke donderdagavond op de training uit te kunnen leven. En dat in zo’n leuke groep! Beter kan bijna niet.


Annet Tuik, rolstoelbasketbalster.
Mijn naam is Annet Tuik en ben 39 jaar.
Door mijn ziekte begon de aftakeling van mijn lichaam.
Dit kon ik moeilijk verwerken.
Door dit alles heb ik mijn werk verloren,wat vrienden haakten af,veel van mijn hobby's kon ik niet meer doen enz.enz.
Ik heb altijd fanatiek gesport o.a. van mijn 6de gehandbalt
Maar door mijn loopbeperking kon dit alles niet meer.
Het was moeilijk te accepteren.
Het laatste jaar begon het te kriebelen.
Ik wil weer gaan sporten maar hoe...
Zo kwam ik bij second Dribbel terecht.
Een spelletje waar ik verslaafd aan raakte.
Het is niet alleen het sporten,maar ook je lichaam op een andere manier voelen.
Lekker zweten en moe zijn na een training.
Maar ook het contact met anderen, de gezelligheid,het begrip van de medespelers.

Door het basketbal komen er steeds meer leuke dingen op mijn pad bijv. de fotoshoot.
Ik heb nu een andere bezigheid in mijn leven...een verandering die me goed doet.
Ook voor het verwerken van mijn ziekte.
Ik kan er weer tegenaan.

Trainer aan het woord - Henk van der Gouw
Vanaf januari 2009 heb ik het voorrecht om het eerste en het tweede team van onze "rollers" te mogen coachen. Een taak die meer met zich mee brengt dan alleen maar langs de zijkant zitten, maar wel een die veel voldoening geeft, vooral als het resultaat positief is en dat is het afgelopen seizoen nogal eens het geval geweest. Dit was echter meer bij het eerste dan bij het tweede team. Hier werd overigens met evenveel bezieling gespeeld dan bij het eerste team. We hadden echter de pech dat we het grootste deel van de competitie de wedstrijden met 5 spelers moesten spelen, dus wisselen was er niet bij de dan is 2 wedstrijden per dag, tegen veelal betere tegenstanders, geen makkie. Maar respect voor de spelers en speelsters die het welke wedstrijddag weer wisten te klaren en er ook weer voor gingen.
Gedurende het verloop van de vorige competitie ben ik gevraagd om de training op me te nemen, temeer omdat mijn voorganger, Hans de Boer, er na heel veel prettige trainingen mee stopte. Vanwege mijn coaching werd het logisch gevonden dat ik de zaak totaal zou overnemen, trainen en coachen dus. Ik heb hier echt wel een behoorlijke bedenktijd voor gevraagd, vooral omdat ik dit, in het basketbal nog niet eerder had gedaan.
Aangezien ik ook trainer ben in het wielrennen was het niet helemaal vreemd voor mij al is de oefenstof natuurlijk op geen enkele wijze met elkaar te vergelijken.
Ik heb hier echter wel bij bedongen dat ik er niet op aangesproken wil worden wanneer ik, in het belang van de wedstrijd, met een en dezelfde opstelling de wedstrijd wil spelen en ook uitspelen.
In het begin van de competitie is de nadruk vooral gelegd op de conditie, omdat dit na een vakantieperiode meestal nodig is. Dit kan echter ook op een speelse manier gebeuren.
Nu we inmiddels die wedstrijddagen hebben gehad en we 10 punten uit 6 wedstrijden hebben mogen we zeggen dat we het nog niet zo slecht doen, al moeten we hierbij wel vermelden dat we de nummers 1 en 2 nog niet hebben ontmoet, maar dat geldt ook voor de nummers een en twee onderling. Dus halverwege het seizoen kan de competitielijst een heel ander beeld te zien geven.
De laatste weken is tijdens de trainingen het accent meer gelegd op tactiek en vooral op balbehandeling. Twee aspecten die toch ook zeer belangrijk zijn.
Bijzonder verheugend is ook het feit dat we deze competitie zijn gestart met 2 nieuwe speelsters, beide uit Emmen. Dit geeft aan dat het binnen onze afdeling toch wel prettig toeven is en wie weet kunnen we de komende competitie wel weer met twee teams aan de competitie deelnemen.
Ik hoop dan ook dat we onze positieve start van de competitie kunnen voortzetten en dat er aan het einde van de competitie een mooie plaats in de eindrangschikking het gevolg van zal zijn.
Want uiteindelijk zijn het de spelers en speelsters die met hard werken en goed teamspel de resultaten op papier zetten, waarvoor ik veel respect kan opbrengen, rekening houdend met ieders handicap.

henk van der gouw














































annet


foto henk


teamfoto
CARD Services
Powered by CARD Services
DisclaimerColofonSitemap